Παραχαράκτες

Περιοδικά που αυτοδιαφημίζονται σαν τα ποιο cool της πόλης και προσπαθούν να μας επιβάλλουν τα νέα hips και trends της εποχής μας, πως γίνεται να χύνεται τόσο μελάνη και στην ουσία να μην γράφεις τίποτα ουσιαστικό?

Ραδιοφωνικοί παραγωγοί με μια μόνιμη χαρά και μια εύθυμη διάθεση που καταντάει σπαστική, παινεύουν με διάθεση λατρείας τον μαικήνα της εκπομπής τους και ενδιάμεσα πετάνε και ένα hurt από Johnny Cash που είναι και της μόδας..

Πως γίνεται να μιλάς για δυο ώρες και στην τελική να μην λες τίποτα?
Και αν θελεις να βγεις απ’ τον ουλαμό της αφάνειας πρέπει να φιλοξενηθεί η φωτογραφία σου (ολίγον σουρωμένος και με άσπρο δόντι-θήκη που ακόμα το χρωστάς στην eurobank) σε τελευταίες σελίδες εντύπου (κατά προτίμηση glossy ποιότητας).

Για να θεωρηθείς γνώστης της μουσικής πρέπει να χαρακτηρίζεις indie οτιδήποτε έχει ακουστική κιθάρα και θυμίζει americana.
Ψαγμένος σινεφιλ είσαι μόνο αν σνομπάρεις τους έλληνες δημιουργούς, κατηγορείς το φεστιβάλ και νοικιάζεις Ταρκόφσκι από ψαγμενα videoclub.
Αθάνατα ελληνικά στερεότυπα, περιοριστικά σαν μια σιδερένια μπάλα στο πόδι… Πάει ο άλλος γεμάτος όνειρα στο εξωτερικό για να σπουδάσει κάνει δυο δουλείες για να τα φέρει βόλτα, γυρνάει στην Ελλάδα και του λένε πως το πτυχίο του δεν κάνει ούτε για σκ...χαρτο. Kαι απ’την άλλη πάει το αδιάφορο τρεντοπουλο της διπλανής πόρτας, δίνει πανελλήνιες και μετά από μια 7ετια χτυπάει και ένα πτυχίο από κάποιο επαρχιακό πανεπιστήμιο και το κράτος τον βαπτίζει πανεπιστημιακό!!
Διανοούμενοι του καναπέ, οικολόγοι της πλάκας, κάγκουρες με φιμέ τζαμί και τρύπια εξάτμιση, καμάκια με δυο κιλά τζελ στο μαλλί, ξανθιές γκόμενες θηράματα με την μπότα πάνω απ’το παντελόνι, τράπεζες-τοκογλύφοι, δυστυχισμένες οικογένειες στην Σταυρούπολη και το Κορδελιό, δυστυχισμένες οικογένειες στο Πανόραμα και την Καλαμάρια με γυαλιστερό περιτύλιγμα από τον carouzo, γιατροί-εργολάβοι, ασθενείς-πειραματόζωα.
*"Προσποιήσου πως δεν σε νοιάζει αν δεν θέλεις να νοιαστείς θα ακούσεις την θύελλα να περνά έξω από το τζαμί σου κι εσύ θα κρατάς τα μάτια σου ερμητικά κλειστά. Μπορείς για μια ολόκληρη ζωή να κανείς των τυφλό? Αυτοκτόνησε τότε και θα ξεμπερδέψεις. Γιατί χωρίς αγώνα και δουλεία δεν γίνεται τιποτα. και χαρισματικοί δεν είναι εκείνοι που δεν χρειάζεται να προσπαθούν, τέτοιοι δεν υπάρχουν. Χαρισματικοί είναι εκείνοι που ξέρουν γιατί προσπαθούν..."

*(Αποσπασμα από το βιβλιο της Εύας Ομηρόλη ,"Παραχαράκτες της ευτυχίας”)